Beethovens laatste strijkkwartetten vormen zowel voor luisteraars als uitvoerenden een muzikale uitdaging: al zijn compositorisch vernuft komt erin samen, al zijn muzikale ideeën zijn erin samengebald. Vaak grillig met een afwisseling van stugge, stevige akkoorden, grommende begeleidingen, serene passages en lyrische melodielijnen.

Zijn tijdgenoten zijn er niet dol op en enkelen vragen zich af, hoe ze dit in vredesnaam uit hun viool moeten krijgen. Beethoven maakt daar korte metten mee: ‘Je denkt toch niet, dat ik aan die rotviool van jou denk, als de geest tot mij spreekt?'

Het Narratio Quartet speelt opus 130, 135 en 133. Deze laatste, de Große Fuge, is oorspronkelijk het slotdeel van de 130, een extreem stuk, waartegen zo ongeveer de hele negentiende eeuw te hoop loopt. Op verzoek van zijn uitgever publiceert Beethoven het als apart werk en schrijft hij een nieuw, milder slot voor de 130. Een eeuw later zijn de critici veel positiever. Strawinsky bijvoorbeeld noemt de Große Fuge ‘een absoluut hedendaags muziekstuk, dat ook altijd hedendaags zal blijven.'

Het Narratio Quartet speelt deze laatste Beethovens op tijdeigen instrumenten, met darmsnaren en dus mildere, vollere klanken. Als een van de weinige in ons land. Net als destijds stelt dit ook hedendaagse violisten voor flinke uitvoeringsvragen. ‘Maar dan blijkt', zegt violist Johannes Leertouwer, ‘dat het instrument ook in zekere zin je leermeester kan zijn. Je hebt minder decibellen, maar daardoor ook meer kleurigheid en daar ga je dan je voordeel mee doen.'

Radio 4 heeft in cache een interview van Maartje Stokkers met Johannes Leertouwer en Viola de Hoog over het kwartet Narratio, over de late strijkkwartetten van Ludwig van Beethoven.


www.radio4.nl/page/programma/77/0/.../10839